eTic Handvest: een tandeloos papieren tijgertje

EXECUTIVE SUMMARY: Wij ondertekenen bewust het eTIC handvest niet omdat het geen waarde heeft. Het is namelijk geen kwaliteitslabel en geen bewijs van technische bekwaamheid (sic). En de ergst mogelijke sanctie voor een bedrijf dat eventueel een klacht aan zijn been zou hebben? Het label (tijdelijk) niet meer mogen gebruiken! Die sanctie wordt pas uitgesproken na een onmogelijk lange procedure. Daardoor is zo’n eTIC kwaliteitslabel vooral nuttig voor bedrijven die een imagoprobleem hebben en zich weinig ethisch gedragen. Die zullen het namelijk wel als teken van kwaliteit bij klanten naar voren schuiven. Het kost niets, het is laagdrempelig en ze lopen geen enkel riscico. Veel bonafide bedrijven sluiten zich dan ook maar aan onder het motto “baat het niet, het schaadt ook niet”. Dat creëert een vals aura van succes rond het label. Ondertussen bouwt eTIC verder aan extra modules – zoals SEO en eCommerce – die een erg hoog ivoren toren gehalte hebben. 

Achtergrond: een brief van KMO-IT

Vorige week kregen we een brief in de bus van KMO-IT. In juni 2011 hadden we The Pickwick Project geregistreerd in hun leveranciersdatabank, net zoals we dat in vele online directories doen. KMO-IT deelde in de brief mee dat alleen leveranciers die het eTIC handvest ondertekenen nog opgenomen zouden blijven. Anderen worden geschrapt uit het systeem.

Dat bracht ons meteen bij de vraag:

Wat is eTIC?

Aangezien we maar half wisten wat eTIC precies was – wellicht net zoals klanten die het handvest onder de neus krijgen – hebben we wat opzoekingswerk verricht. Er is alvast een website die we bij deze een mooie backlink schenken. De website bevat zeer veel wollige tekst, maar weinig inhoud. Snijd het vet er van af en wat overblijft is… een tandeloos papieren tijgertje. We weten echt niet hoe we het anders moeten omschrijven.

eTIC Handvest: de schijn van honderden ondertekenaars

Het eTIC handvest zou alvast een succes zijn met al meer dan 500 aangesloten bedrijven. In feite is dat succes slechts schijn: aansluiten bij eTIC is namelijk extreem laagdrempelig. Het volstaat een document te ondertekenen en terug te zenden. Het is niet zo dat bedrijven lang en hard moeten nadenken om toe te treden. Helemaal niet. Aansluiten bij eTIC is iets wat de secretaresse snel tijdens de middaglunch kan regelen.

Verplichtingen na ondertekening  van eTIC? In theorie een afdwingbare deontologische code, in de praktijk geen. Net omwille van de laagdrempeligheid en de geringe verplichtingen hadden ook wij bijna blindelings en schouderophalend het document teruggestuurd. Tot we ons afvroegen waar we dan eigenlijk mee bezig zijn?

eTIC Handvest is geen kwaliteitslabel (sic)

In essentie is er niets mis met het doorvoeren van een deontologische code voor iedereen die van ver en dichtbij iets te maken heeft met ICT. Tenslotte heeft iedereen, en zeker de klant, baat bij een kwaliteitslabel. Helaas is eTic helemaal geen kwaliteitslabel. We citeren: “Het eTIC handvest is geen kwaliteitslabel, noch is het een label van technische bekwaamheid. Het is een deontologische gedragscode, (…)”. (bron)

De vraag is wat zo’n eTIC Handvest dan eigenlijk wel is? Bedrijven die uit zichzelf deontologie hoog in het vaandel dragen houden zichzelf al aan een gedragscode. Tenslotte is het in hun eigen belang om goede afspraken te maken met een klant. Blijft de bedrijven die minder deontologisch bezig zijn. Die zijn in onze sector helaas iets te talrijk. Wat zullen die doen in de ogen van de bedenkers van eTIC? Zich niet aansluiten? Zich wel aansluiten en hun gedrag aanpassen? Of zich aansluiten, eTIC naar voor schuiven als kwaliteitsgarantie en hun gedrag niet aanpassen?

Bovendien worden nu modules – SEO, eCommerce – aan het handvest toegevoegd die de verleiding om het handvest als kwaliteitslabel te gebruiken alleen maar vergroten. “Beste klant, wij doen SEO en kijk eens, we doen geen black hat, dat garandeert onze aansluiting bij eTIC”.

Sidder en beef voor het Comite, gij die een eTIC klacht krijgt

Jamaar, zullen de eTIC bedenkers aanvoeren: klanten kunnen klacht indienen. Dat klopt: er is een onmogelijk lange klachtprocedure bedacht zoals alleen (semi)overheidsinstanties die kunnen bedenken. Als beide partijen akkoord gaan kan er zelfs een bemiddelaar aangesteld worden. Maar dat is niet afdwingbaar. Geen nood: er is nog steeds: het Comité (met hoofdletter!). Het proces bij het Comité is een parel die u onder stap 5 van de klachten procedure kan nalezen.

Zouden er klanten zijn die de weg vinden naar eTIC als het nodig is? En als ze de weg vinden, zouden ze de moed hebben om aan de klachtenprocedure te beginnen? Zouden er malafide leveranciers zijn die eerst alles negeren en zich dan alsnog sidderend en bevend gaan verantwoorden voor het Comité?

Wij denken van niet: de enige echte sanctie die kan geveld worden is een (tijdelijk) verlies van een kwaliteitslabel dat er geen is en waarvoor men geen moeite moest doen om het te verkrijgen. Leveranciers die het eTIC labelding in zo’n geval verliezen zullen wellicht hun secretaresse de opdracht geven om het tijdens de lunchpauze van de website te halen.

Besluit

Het besluit is wat we aanhaalden in de titel: het eTIC handvest is niets anders dan een tandeloos papieren tijgertje. Leveranciers hebben er niets bij te verliezen. En ze hebben er enkel iets bij te winnen als ze het misbruiken als kwaliteitslabel (wat eTIC dus niet is).

De dag dat we met een echt kwaliteitslabel zwart op wit kunnen aantonen dat we ons ethisch gedragen en transparant communiceren met klanten zullen we als eerste in de rij staan om het te behalen. Zolang dat niet het geval is willen we ons ook niet bezighouden met dergelijke spielerei. Wat denkt u? Tot die tijd staat het u alvast vrij om uw organisatie te registeren bij eTIC. Maar wel plechtig beloven dat u het niet als kwaliteitslabel zal gebruiken! Want het Comité waakt…